تبلیغات
و خدایی که در این نزدیکیست! - مطالب هفته سوم مهر 1390
 
و خدایی که در این نزدیکیست!
دنیا همه هیچ، کار دنیا همه هیچ، ای هیچ، بهر هیچ، در هیچ مپیچ
صفحه نخست       اشعار من        عکس های سردشت      RSS      ATOM

اگر به خانه من آمدی

برای من... ای مهربان

 چراغ بیار...!

                    ویک دریچه که از آن

به ازدحام

 کوچه ی خوشبخت بنگرم...!

"فروغ فرخزاد"





،

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه از عطر توام سنگین شده

 ای به روی چشم من گسترده خویش

 شادیم بخشیده از اندوه بیش

 همچو بارانی که شوید جسم خاک

 هستیم ز آلودگی ها کرده پاک

 ای تپش های تن سوزان من

 آتشی در سایه مژگان من

 ای ز گندمزارها سرشارتر

ای ز زرین شاخه ها پربارتر

 ای در بگشوده بر خورشید ها

 در هجوم ظلمت تردیدها

 با توام دیگر ز دردی بیم نیست

 هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

 این دل تنگ من و این بار نور؟

 های هوی زندگی در قعر گور؟

  ای دو چشمانت چمنزاران من

 داغ چشمت خورده بر چشمان من

 پیش از اینت گر که در خود داشتم

 هر کسی را تو نمی انگاشتم

 درد تاریکیست درد  خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

 سر نهادن بر سیه دل سینه ها

 سینه آلودن به چرک کینه ها

 در نوازش نیش ماران یافتن

 زهر در لبخند یاران یافتن

 زر نهادن در کف طرارها

 گم شدن در پهنه بازارها

  آه ای با جان من آمیخته

 ای مرا از گور من انگیخته

 چون ستاره با دو بال زرنشان

 آمده از دوردست آسمان

 از تو تنهائیم خاموشی گرفت

 پیکرم بوی  هم آغوشی گرفت

 جوی خشک سینه ام را آب تو

 بستر رگهام را سیلاب تو

 در جهانی اینچنین سرد وسیاه

 با قدم هایت قدم هایم به راه

  ای به زیر پوستم پنهان شده

 همچو خون در پوستم جوشان شده

 گیسویم را از نوازش سوخته

 گونه هایم از هرم خواهش سوخته

 آه ای بیگانه با پیراهنم

 آشنای سبزه زاران تنم

 آه ای روشن طلوع بی غروب

 آفتاب سرزمین های جنوب

 آه ای از سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر، سیراب تر

 عشق دیگر نیست این،  این خیرگیست

 چلچراغی در سکوت وتیرگیست

 عشق چون در سینه ام بیدار شد

 از طلب پا تا سرم ایثار شد

 این دگر من نیستم من نیستم

 حیف از آن عمری که با من زیستم

 این دل تنگ من واین دود عود؟

در شبستان زخمه های چنگ و رود؟

 این فضای خالی و پروازها؟

 این شب خاموش واین آوازها؟

 ای نگاهت لای لای سحربار

 گاهوار کودکان بی قرار

 ای نفسهایت نسیم نیمخواب

 شسته از من لرزه های اضطراب

 خفته در لبخند فرداهای من

 رفته تا اعماق دنیاهای من

 ای مرا با شور  شعر آمیخته

 این همه آتش به شعرم ریخته

 چون تب عشقم چنین افروختی

 لاجرم شعرم به آتش سوختی

                                                       " فروغ فرخزاد"َ



،

ای  گل تازه که بو یی ز وفا نیست تو را

خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

ما اسیرغم واصلا غم ما نیست تورا

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را

التفا تی به اسیران بلا نیست تورا

                       فا رغ از عا شق غمنا ک نمی با ید بود

                       جا ن من ا ین همه بی با ک نمی با ید بود

همچو گل چند به روی همه خندان با شی

همره غیر به گلگشت وگلستا ن با شی

هرزمان با د گری دست و گریبا ن با شی

زان بیندیش که از کرده پشیمان با شی

جمع با جمع نباشند و پریشان با شی

یاد حیرانی ما آ ری و حیران با شی

                             ما نبا شیم که باشد که جفای تو کشد

                             به جفا سا زد و صد جور برای تو کشد

شب به کا شا نه ی اغیا ر نمی با ید بود

غیر را شمع شب تا ر نمی با ید بود

همه جا با همه کس یا ر نمی باید بود

یا ر اغیا ر دل آزار نمی با ید بود

تشنه ی خون من زار نمی باید بود

تا به این مرتبه خونخوار نمی باید بود

                     من اگر کشته شوم باعث بد نا می توست

                     موجب شهرت بی باکی وخود کامی توست

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد

جز تو کس در نظر خلق مرا خوار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکا ر نکرد

هیچ سنگین دل بید ا د گر این کا ر نکرد

این ستمها دگری با من بیما ر نکرد

هیچ کس این همه آ زا ر من زار نکرد

                             گرزآزردن من هست غرض مردن من

                             مردم!آزار مکش از پی آزردن من

جا ن من سنگدلی د ل به تو دادن غلط است

بر سر راه تو چون خاک فتا د ن غلط است

چشم امید به روی تو گشا د ن غلط است

روی پرگرد به راه تو نها د ن غلط است

رفتن اولاست زکوی تو، ستا د ن غلط است

جان شیرین به تمنای تو دا د ن غلط است

                            تو نه آنی که غم عاشق زارت باشد

                            چون شود خاک بر آن خاک گذارت باشد

مدتی هست که حیرانم و تد بیری نیست

عا شق بی سروسا ما نم و تد بیری نیست

از غمت سر به گریبانم و تد بیری نیست

خون دل رفته به دامانم وتد بیری نیست

از جفا ی تو بدین سا نم و تد بیری نیست

چه توان کرد پشیما نم وتد بیری نیست

                        شرح درما ند گی خود به که تقریر کنم

                        عاجزم چا ره ی من چیست چه تدبیر کنم

نخل نوخیز گلستا ن جها ن بسیار است

گل این باغ بسی ، سرو روان بسیا ر است

جا ن من همچو تو غارتگر جان بسیا ر است

ترک زرین کمر موی میان بسیا ر است

با لب تنگ شکر تنگ دهان بسیار است

نه که غیر از تو جوان نیست ، جوان بسیار است

                              دیگر ی این همه بیداد به عاشق نکند

                              قصد آ زردن یاران موافق نکند

مدتی شد که در آ زارم می دانی تو

به کمند تو گرفتا رم ومی  دانی تو

از غم عشق تو بیمارم ومی دانی تو

داغ عشق تو به جان دارم ومی دانی تو

خون دل از مژه می بارم می دانی تو

از برای تو چنین زارم می دانی تو

                            از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز

                            از تو شرمنده ی یک حرف نبودم هرگز

مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت

دست بر دل نهم و پا بکشم ازکویت

گوشه ای گیرم ومن بعد نیایم سویت

نکنم بار دگر یاد قد دلجویت

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت

سخنی گویم شرمنده شوم از رویت

                   بشنو پند ومکن قصد دل آزرده خویش

                   ورنه بسیار پشیمان شوی ازکرده ی خویش

چند صبح آیم ازخاک درت شام روم

از سر کوی تو خود کام به ناکام روم

صد دعا گویم وآزرده به دشنام روم

از پی ات آیم با من نشوی رام وروم

دور دور ازتو من تیره سرانجام روم

نبود زهره که همراه تو یک گام روم

                       کس چرا این همه سنگین دل بدخو باشد

                       جان من این روشی نیست که نیکو باشد

از چه با من نشوی یار چه می پرهیزی

یار شو با من بیمار چه می پرهیزی

چیست مانع زمن زار چه می پرهیزی

بگشا لعل شکر بار چه می پرهیزی

حرف زن ای بت خون خوار چه می پرهیزی

نه حدیثی کنی اظهار چه می پرهیزی

                       که تورا گفت به ارباب وفا حرف مزن

                       چین به ابرو زن ویک بار به ما حرف مزن

درد من کشته ی شمشیربلا می داند

سوز من سوخته ی داغ جفا می داند

مسکنم ساکن صحرای فنا می داند

همه کس حال من بی سروپا می داند

پاکبازم همه کس طور مرا می داند

عاشقی همچو منت نیست خدا می داند

                         چاره ی من کن مگذار که بیچاره شوم

                         سرخود گیرم و از کوی تو آواره روم

از سر کوی تو با دیده ی تر خواهم رفت

چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت

تا نظر می کنی ازپیش نظر خواهم رفت

گر نرفتم ز درت شام  ،  سحر خواهم رفت

نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت

نیست باز آمدنم باز اگرخواهم رفت

                  از جفای تو من زار چو رفتم ، رفتم

                  لطف کن لطف که این بار چو رفتم ، رفتم

چند درکوی تو با خاک برابر باشم

چند پامال جفای تو ستمگر باشم

چند پیش تو ، به قدر از همه کمتر باشم

از تو چند ای بت بد کیش مکد ر باشم

می روم تا به سجود بت دیگر باشم

باز اگر سجده کنم پیش تو کا فر باشم

                        خود بگو کز تو کشم نا ز و تغافل تا کی

                        طا قتم نیست از این بیش تحمل تا کی

سبزه ی دامن نسرین تو را بنده شوم

ابتدای خط مشکین تو را بنده شوم

چین بر ابرو زدن و کین تورا بنده شوم

گره ابروی پر چین تورا بنده شوم

طرز محبوبی و آیین تورا بنده شوم

حرف نا گفتن و تمکین تو را بنده شوم

                        الله الله ، زکه این قاعده اندوخته ای

                        کیست استاد تو اینها زکه آموخته ای

این همه جور که من از پی هم می بینم

زود خود را به سرکوی عدم می بینم

دیگران راحت و من این همه غم می بینم

همه کس خرم و من د رد والم می بینم

لطف بسیار طمع دارم و کم  می بینم

هستم آزرده و بسیار ستم می بینم

                   خرده برحرف درشت من آزرده مگیر

                   حرف آزرده درشتا نه  بود ، خرده مگیر

آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم

از تو قطع طمع لطف و عنایت نکنم

پیش مردم  زجفای تو شکایت نکنم

همه جا قصه درد تو روایت نکنم

دیگر این قصه ی بی حد ونهایت نکنم

خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم

              خوش کنی خاطر وحشی به نگاهی سهل است

              سوی تو گوشه ی چشمی ز تو گاهی سهل است...

                                               وحشی بافقی





،




خدایا سه چیز را از کسی که آفریدی
دریغ مدار!
که تا زنده ام توان
خواندن نماز ایستاده را داشته باشم،
که عشقت از دلم بیرون نرود،
و آن زمان که مرا خواندی در راه تو باشم.
ای محبوب من،
ما را پاک بگردان،
پاک بمیران،
و پاک محشور بگردان...

مدیر وبلاگ : ژیان درویشی
آرشیو وبلاگ
نویسندگان